Nauka

Prawdziwe alchemiczne teksty i dokumenty już na pierwszy rzut oka dają się odróżnić, gdyż tekst jest w nich zredukowany do minimum, za to królują obrazy i symbole graficzne. Dla większości zwykłych ludzi te księgi są niemal nieme, lecz wtajemniczonym w alchemiczny proces przynoszący nieocenione korzyści. Te dziwne teksty pojawiają się w większości kultu świata. Spisane są na pergaminach czy też kamiennych tablicach. Na ich kartach odczytać można opowieści o spirytualizacji tego, co materialne, duchowe oraz o konieczności oczyszczenia natury, po to by surowce w niej występujące miały szansę się odrodzić. W tych dokumentach odnaleźć można rysunki i wykresy przedstawiające aparaty do destylacji lub tajemnicze symbole, których znaczenie nie zawsze jest jasne. Alchemię tworzą cztery podstawowe zasady.. Najważniejsza jest przekonanie, że we wszystkich zjawiskach występujących we wszechświecie, działa inteligentna, świadoma siła. Kolejnymi podstawami jest wiara w istnienie fizycznej formy nieśmiertelności istoty ludzkiej oraz wyobrażenie, że świat podporządkowany jest nienaruszalnej zasadzie. Ostatnim założeniem jest przekonanie w istnienie wystarczająco rozwiniętej Teologii wytopu metali. Wszystkie traktaty niezależnie od tego, z jakiej wywodzą się kultury zawierają podobne wyobrażenia. Są to symbole kruka, węża, róży lub orła wskazuje, że wywodzą się z tego samego kręgu pojęć.

Pierwotne buddyjskie i wedyjskie teksty wspominają o płynie, który ma moc zmieniania brązu w czyste złoto. W "Traktacie o wielkiej cnocie, mądrości" Guru Nagardżuna podaje pierwsze sposoby, transmutacji metali. Poznanie naturalne praktykowano od starożytnych czasów za pomocą zasad zrodzonych z alchemii. Uważa się, że w Chinach doskonalenie alchemii rozpoczęto już od 4500 r p.n.e. Rzeczą potwierdzoną jest też, że tawizm Laosy przewidywał poszukiwanie przez ludzkość eliksiru długowieczności, który miał doprowadzić ludzi do najwyższej doskonałości duchowej i fizycznej. Alchemia pojawiła się również wśród ludów zamieszkujących ziemie w obrębie morza Egejskiego. Stale rozwijała się i rozpowszechniała, aż wreszcie stała się podstawową formą ezoteryzmu. Ludy mieszkające na tych terenach były przekonane o jedności wszechświata, który przenika jeden duch. Wiedzę ta przekazano za pomocą symboli i znaków. W cywilizacjach tych oprócz astrologii, astronomii i twórczości artystycznej rozwinęła się również magia. Najlepsze warunki rozwoju były świątyniach, gdyż tu mogła być odprawiane sekretne rytuały i magiczne praktyki. Celebrowano swe powołanie jako wiedzę o naturze, która wkrótce stała się świętą sztuką, do której dostęp mieli jedynie szamani.