Nauka

W 1953 r. jedno z najważniejszych odkryć nauki odsłoniło wreszcie tajemnice życia. Wtedy to udało się rozszyfrować DNA. W drodze do rozszyfrowania struktury DNA natknięto się na klucz do samego życia. Budowa DNA przypomina spiralną drabinę. Zdano sobie sprawę, że w szczeblach, które utrzymują tą drabinę w całości, może ukrywać się informacja, niezbędna do budowy ciął istot żywych. Sekwencja szczebli wzdłuż cząsteczki DNA określa kolejność, w jakiej aminokwasy układane są w białkach i to właśnie jest kod genetyczny. I to kod genetyczny był kluczem do tajemnicy życia. Jego odkrycie wyjaśniło, w jaki sposób przechowywana i przekazywana jest informacja genetyczna. Jest on taki sam u wszystkich istot żywych, od ameb po zebry. Odkrycie to odpowiedziało na pytanie: jak z aminokwasów powstają konkretne, żywe organizmy, jednocześnie żądało kolejne, nowe pytanie: skąd wzięło się DNA. Gdzieś, między pojawieniem się ziemi, a pojawieniem się pierwszych mikroorganizmów pojawia się również DNA, jednak pytanie brzmi: jak? Znowu musiał minąć jakiś czas, by naukowcy mogli wyjaśnić to kolejne, nurtujące wielu pytanie.

Strunowce Strunowce są najwyżej zorganizowanym typem zwierząt w skład, których wchodzą osłonice. Niektóre zwierzęta tego typu są małe a inne osiągają większe rozmiary. Rodowód strunowców nie jest bliżej znany. Brak jest jakichkolwiek przekazów paleontologicznych utrwalających wygląd i budowę odległych przodków tych zwierząt. Powód jest oczywisty. Organizmy zbudowane z tkanek miękkich i pozbawione szkieletu ulegają po śmierci szybkiemu rozkładowi. Zbyt szybkiemu, aby ich ciało zostało nasycone solami mineralnymi i przetrwało w ziemi w postaci skamieniałości. Uwagę zoologów poszukujących domniemanych przodków strunowców zwróciło duże podobieństwo larw szkarłupni. SA to zwierzęta morskie o robakowatym pokroju ciała. W przednim jego odcinku występuje struna grzbietowa. Systematyka zalicza je do przedstrunowców, zwierząt spokrewnionych z osłonicami. Na tym podobieństwie opiera się przypuszczenie o pochodzeniu szkarłupni i strunowców od wspólnego przodka. Innych cech wspólnych nie odnaleziono.

Toteż przełom syluru i dewonu okazał się okresem silnej radiacji i ekspansji ryb. Do roli przodków płazów typowano ryby dwudyszne. Współcześnie żyjący przedstawiciele trzech rodzajów tych ryb, mianowicie prapłetwowiec w Afryce, płazak w Ameryce Zachodniej i rogoząb w Australii. Jest to bardzo konserwatywna grupa ryb, należące do niej gatunki niewiele różnią się od swych dewońskich przodków.