Nauka

Przekaz ezoteryczny, mimo iż notowany wymagał podwójnego systemu szyfrowania. Z jednej strony opierał się na symbolach: bóstw, herosów, zwierząt prawdziwych i fantastycznych oraz potworach. Często też odzwierciedlane zostawały za pomocą religii. Miłość, nienawiść, walka, opisywały działania i wyjaśniały zasady. Z drugiej strony stosowano wykład labiryntalny. Ukształtowane są w ten sposób by operacje, ich kolejność, przyczyny, skutki tworzyły wrażenie oczywistych sprzeczności. Spotykamy opisy operacji zaczynające się od środka, potem następował koniec, a dopiero potem to, co powinno znajdować się we wstępie traktatu. Innym razem proces dzielono na wiele etapów, które rozmieszczono w różnych rozdziałach. Język alchemii rzadko jednemu terminowi przypisuje to samo znaczenie. Dodatkowe pułapki stanowią też: moduł, który zmienia się w zależności od autora dzieła, celowe luki i niedopowiedzenia oraz kabała fonetyczne, czyli wolny od wszelkich reguł język składni. Teksty zawierają wiedzę starożytnych i średniowiecznego rycerstwa. Używali oni języka kabalistów, który znali tylko wtajemniczeni. Żeby osiągnąć pełną wiedzę w przenośni musieli dosiąść uskrzydlonego konia. Tylko on umożliwiał wybranym dostęp do nieznanych krain.

Błędne jest twierdzenie, że celem alchemików była produkcja złota. Transmutacja zwykłych metali i brązu w owy szlachetny kruszec to tylko jedna w wielu umiejętności, jakimi dysponowali alchemicy. W zdobywaniu wiedzy pomagał im otrzymywany w wyniku cyklu operacji Kamień Filozoficzny. Uchodził on za znak doskonałości, a jego twórcy nazywali go "kamieniem ze znakiem słońca". Kamień ten służył mistrzom do różnorodnych celi wystarczyło skierować jego moc w kierunku królestwa, w którym chciało się dokonać transformacji. Kamień filozoficzny działał zarówno na metale, ludzi, zwierzęta i rośliny. Działo się tak, dlatego, że do jego wytworzenia służyły elementy pochodzenia mineralnego i metalicznego, a także organicznego i duchowego. W stanie stałym, gdy połączył się ze złotem i srebrem był krystalicznym proszkiem służącym do transmutacji metali. W postaci soli kamień miał różne zastosowanie w świecie, roślin, ludzi i zwierząt. Stanowił lek zdolny uleczyć każdą chorobę, a także wpływał na tempo wzrostu roślin. Rozpuszczony w alkoholu, natomiast stanowił eliksir długowieczności stosowany przez alchemików wschodu.