Nauka

Pierwsze mapy zostały sporządzone około 2250 roku p.n.e. przez ludy zamieszkujące Mezopotamię. Na początku umieszczano na nich niewielkie obszary, lezące w najbliższej okolicy. Używane były głównie do oznaczania położenia i własności działek albo terenów pod zabudowę. Starożytni Egipcjanie nad Nilem, który każdego roku występował z brzegów. Rozlewające się wody przesuwały głazy wyznaczające granice posiadłości. Mapa mogła położyć kres ewentualnym sporom o prawa do danego gruntu. Starożytni grecy zaczęli używać map w inny sposób. Umieszczali na nich zakładane przez siebie nowe kolonie. Tworząc obraz nowego terenu sprawiali, że ludzie łatwiej poruszali się po nim. Sporządzali też mapy całego znanego im świata. Mapy sporządzane na papirusie ukazywały często szczegóły terenu takie jak: kanały, irygacje i notatki, kto jest właścicielem gruntu. Największym z ówczesnych geografów był Ptolemeusz. Napisane przez niego dzieło traktowało o tworzeniu map i opisywało metody odwzorowania kuli ziemskiej.

Pierwszymi ludźmi, którzy zaczęli używać pisma byli prawdopodobnie mieszkańcy starożytnej Mezopotamii. Pisali oni już w czwartym tysiącleciu przed Chrystusem. Nie używali jednak alfabetu. Posługiwali się pismem klinowym, które utrwalali na glinianych tabliczkach papirusowym rylcem. Każdemu słowu odpowiadał inny znak, ludzie musieli się, więc uczyć tysięcy symboli. Alfabet był wynalazkiem Fenicjan. Szczyt rozkwitu ich cywilizacji przypadł na 1600 rok p.n.e. Imperium fenickie, opierało się na handlu morskim, pismo potrzebne, więc było do sporządzania kontraktów i zapisywania rachunków. Fenicjanie opracowali system, w którym każda zgłoska była innym symbolem. Słowa zapisywano za pomocą liter, które odpowiadały poszczególnym zgłoskom. Było to ogromne osiągnięcie, tym bardziej, że alfabet opierał się na 20 znakach. Stał się on szybko bardzo popularny. Wywodzą się od niego alfabet grecki i łaciński, który używany jest dziś w świecie zachodnim.

Pomysł kalendarza narodził się niezależnie w różnych miejscach świata. Ludzie, bowiem od dawna zauważali naturalne cykle przyrody, takie jak fazy księżyca czy przemijanie pór roku, i zaczęli wykorzystywać te zjawiska do mierzenia czasu. Społeczeństwa dokonywały zwykle wyboru między kalendarzem księżycowym i kalendarzem słonecznym, bazującym na ruchach słońca i porach roku. Te dwa podstawowe systemy nie są ze sobą zgodne, ponieważ miesiąc księżycowy liczy 29,5 dni, podczas gdy rok słoneczny składa się z 365 dni. Cywilizacje posługujące się kalendarzem księżycowym, starały się by był on zgodny ze zmieniającymi się porami roku. Najczęściej kalendarz księżycowy używany był przez kapłanów, kalendarz słoneczny natomiast przez rolników. Obecnie zdecydowana większość ludzi posługuje się kalendarzem gregoriańskim, który powstał w 1582 roku. Jego nazwa wywodzi się od papieża Grzegorza XIII.